Metropolis M: 'Starry, Starry night. De Nacht van Duivenvoorde'
(30/06/10, Alexander Mayhew)
"Of a more subtle theatricality was Silent Guard by Sarah van Sonsbeeck, a new work meaning to give the former owners of the estate a place in the exhibition. Van Sonsbeeck found on days the castle is open to public, the family still living in the left wing, can be seen drinking coffee behind a red rope with the sigh ‘private’. During the ‘Night of Duivenvoorde Van Sonsbeeck wanted to give them back some place of their own. By means of a similar red cord she marked a square partition of the grass in front of the castle. In the middle of this square she placed a sign saying ‘No entry’. For security reasons a museum attendant sat on a chair next to the work, the ‘Silent Guard’. He was however anything but silent, gladly answering questions of visitors and shedding a light on the work and its background from his very private point of view. Entry to the piece of land remained however forbidden. The attendant aside, Van Sonsbeecks work proffered a very minimalistic monument to the family of the castle, forced to share the space with the public. … Most works of were mainly powerful in the moment and context of this one night. The exception being Van Sonsbeecks piece that might well manifest itself on other locations as a monument to the disregarded."

Metropolis M: 'The sound of silence'
(27/11/09)
"This weekend will see droves of art scene people flock towards the Rijksakademie to look at the latest generation of rising stars of the (Dutch) art world. Metropolis M found several reasons to join the queue: Last year Van Sonsbeeck presented a short note to her neighbours summoning them to pay 80% of her rent because their noise took up about 80% of her living space. Since then she has explored the meaning of sound (and lack thereof) further, trying to capture silence in cubes. I can't wait until the day 'cubic decimeters of silence' are on sale at the local supermarket."


De Telegraaf: 'Open ateliers Rijksakademie'
(Kunstredactie, 27/11/09)
"Sarah van Sonsbeeck (1976 NL), van huis uit architect, stelt in haar werk de stilte centraal. Tot zaterdagmiddag kan het publiek plaatsnemen in de 'anti-geluidsstoel' waarin stilte waargenomen kan worden. Met hulp van TNO en Schiphol weet ze zo tijdelijk geluidsoverlast 'op te heffen' met behulp van anti-geluiden. In haar atelier heeft van Sonsbeeck meerdere stiltepunten gecreeerd, waarvan een stukgeslagen glazen kubus de meest opvallende is. Voordat vandalen een baksteen door het veiligheidsglas gooiden (met veel lawaai!) fungeerde het binnenste deel als een 'kubieke meter stilte'. Inmiddels is de schade niet alleen zichtbaar maar ook hoorbaar: het patroon van de breuken zette van Sonsbeeck op een grammofoonplaat."


Avondlog VPRO: 'Stilte heeft geen afmetingen'
(Wim Noordhoek, 27/11/09)
"Dat leerde ik vanmiddag van Frank van den Berg van TNO. Frank bedient de anti-geluidstoel die is neergezet op de open Studio's 2009 van de Rijksakademie in Amsterdam. Er staat daar een dubbele set luidsprekers, de ene brengt een soort geraas voort - met veel lage tonen - en de andere doet het omgekeerde, die produceert - in een cirkel rond een gemakkelijke rotanstoel het bijpassende anti-geluid. Het betreden van de cirkel was miraculeus. Geleidelijk viel het geraas weg en daarmee ook de druk van het geluid op mijn lichaam - die lage tonen voel je. Ik ging in de rotanstoel zitten en ontspande. De akoestische ruimte om me heen viel weg."

"Ook morgen is Frank nog aanwezig op de stand van Sarah van Sonsbeeck bij de Open Studio's 2009 van de Rijksakademie. Sarah presenteert daar behalve de stilte-stoel ook het door vandalen versplinterde glazen kuub stilte dat overbleef van haar recente expositie in de Paviljoens in Almere. En nu weet ik dankzij Frank van den Berg waarom dat kuub in glas gegoten stilte stuk moest. Stilte heeft geen afmetingen."


Tubelight: 'Tube's extra: Sarah van Sonsbeeck'
(Rianne Groen, 30/11/09)
"In het atelier van Van Sonsbeeck draait het om stilte: grammofoonplaten waar geen muziek op staat maar waar slechts het geruis van de platenspeler klinkt. In een hoek staat Silent chair, een doodgewone stoel waarop je stilte kunt ervaren.

Vorig jaar verraste Van Sonsbeeck al met een piepschuimen stiltekamertje in haar atelier. Daar hing haar berekening van de geluidsoverlast die ze thuis had van de buren: volgens haar nam die wel 80% van haar ruimte in. Hieruit volgde het logische verzoek aan de buren om een evenredig aandeel aan haar huur bij te dragen.
Dit jaar is het opvallendste werk in de ruimte van Van Sonsbeeck een glazen kubus die aan meerdere kanten is ingeslagen en de titel One cubic meter of broken silence heeft. Al eerder maakte de kunstenaar het werk One cubic meter of silence, een kubieke meter lucht omringt door glas. In de huidige presentatie is de stilte wreed verstoord. Het geluid van het rinkelende, brekende glas blijft echter achterwege en moet de beschouwer zelf in zijn hoofd vormen.

Het gaat Van Sonsbeeck om anti-geluid: de stilte waarin slechts vage vormen van geluid doorklinken. Wanneer je de koptelefoon van Van Sonsbeeck op je hoofd hebt blijf je aandachtig luisteren, bijna zoekend naar het geluid dat je verwacht. Maar we luisteren naar een glazen bakje lucht op tafel, het werk A cubic decimeter of silence. Die stilte is alles wat je hoort. Het atelier van Van Sonsbeeck toont welke rol dagelijkse geluiden in het leven hebben en maakt stilte tastbaar."


NRC: 'Blaffende hond: 86 decibel'
(Tracy Metz, 31/07/09)
"Wel nieuw, net als de technologie erachter, is de digitale stiltekaart die Sarah van Sonsbeeck tijdens wandelingen met bezoekers maakte van recreatiegebied Hemmeland, nabij Monnickendam. Blaffende hond negeert roepend baasje: een piek van 86 decibel. 'Er blijkt een onbekend maanlandschap van de stilte met pieken en krater aanwezig, dat even ongrijpbaar is als de stilte zelf', schrijft Van Sonsbeeck. 'Een blaffende hond veroorzaakt een Bergspitz, terwijl de afwezigheid van vogels en krekels een krater kan slaan'."


NRC: 'Deelnemers Open Ateliers wacht gouden toekomst'
(Sandra Smallenburg, 27/11/08)
"Sarah van Sonsbeeck bekleedde een ruimte van top tot teen met piepschuim - een soort stiltekamertje. Wanneer je even verderop haar atelier betreedt, begrijp je waar haar fascinatie voor de stilte vandaan komt. Ingelijst aan de muur hangt daar een fascinerend briefje aan haar buren. 'Ik heb berekend dat jullie herrie 80% van mijn huis inneemt', schrijft Van Sonsbeeck daarin. 'Ik veroek jullie daarom vriendelijk om een evenredig deel van de huur te betalen'. Jammer, dat het antwoord van de herriemakers er niet naast hangt."


Smart Project Space: 'Getting closer to Pauli'
(Hilde de Bruijn, 22/07/08)
SMART Project Space, Amsterdam presents a solo exhibition of new sculptural and photographic works by the Amsterdam based artist Sarah van Sonsbeeck.

After being professionally trained as an architect at the Technical University in Delft, Van Sonsbeeck (1976) realized she was more interested in an exploration of architectural narratives than in the construction of new buildings. She gained an interest in observing the manner in which buildings mirror mental spaces and the impact physical spaces have on human interaction which was expressed in her graduation project Mental Space - How my neighbours became buildings in 2006 at the Gerrit Rietveld Academy. The project consisted of a publication and a sound piece, representing Van Sonsbeecks various undertakings that measured the amount of space her neighbours encroached upon in her apartment due to their noise and gazing. Inspired by the Fake Estates of the legendary New York artist Gordon Matta-Clark, who purchased useless public spaces and by Bruce Nauman videos regarding artist' behaviour, she eventually recuperated the privacy of her living space.

Thereafter Van Sonsbeeck experimented with sound, video, made objects and installations that recreated interior parts, in which text was a critical element. Recently she has developed a series of performative works, such as Guided Tours through the silence - tours through the stillness of Amsterdams new housing area IJburg, as part of Jeanne van Heeswijks project Het Blauwe Huis.

The exhibition Getting closer to Pauli is derived from a quote she discovered by Nobel Prize winning physicist, Wolfgang Pauli (1900-1958, Zurich), which he wrote in a letter to a colleague concerning the then recent electron discovery and his tribulations over its unraveling. Pauli writes: 'If I put a hand over my left eye, I see a particle. If I put a hand over my right one, I see a wave. If I open both eyes, I go mad'. Van Sonsbeeck proffers the sentence as an intriguing metaphor for life and art, for the things that cannot be described in one single image, and the impossibility of describing the multiple images that are seen all at once.

She decided to 'get closer' to Pauli by sourcing the quote. While researching she came across the so-called 'Pauli effect, named after Paulis bizarre ability to break experimental equipment simply by being in its vicinity. Van Sonsbeeck presents a series of photographs and texts representing her attempts to re-create several events, or 'accidents' that happened to either Pauli or herself. A three-dimensional set-up refers to a related anecdote from Paulis life, whereby his friends played a joke on him by placing a bucket full of water on top of a door. When he entered, the Pauli effect immediately reversed. The bucket never fell.

The principle of doubling up and re-creating a reflection is significant in the photograph 'Private Universe - the Universe of A'. and in the sculptural work 'I never have the same thought twice'. 'Private Universe - the Universe of A.' documents a spontaneous and highly temporary constellation of everyday life elements resembling the image of a night sky. 'I never have the same thought twice' consists of a series of molded objects that have been cast from the artists personal space; the space under the chair she uses daily in her studio - that carries her and is just centimeters from her body. Van Sonsbeeck makes direct reference to the works of British artist Rachel Whiteread 'Untitled (One Hundred Spaces)', a series of plaster casts from 1995 that followed the precedent of Bruce Naumans 'A Cast of the Space Under My Chair' dating from 1965-68 (in concrete). Van Sonsbeecks six casts are made from subtly varying mixtures of polyester and day-glo pigment, the pigment being 'charged' every 5 minutes. For Van Sonsbeeck these 'positive light sculptures' present the negative of her personal space; an interior of her personal (inverted) space arises that is a figurative representation of 'the space in her head'.

Sarah van Sonsbeeck studied at the Technical University in Delft. She graduated from the Gerrit Rietveld Academy in 2006 and is currently resident at the Rijksakademie van Beeldende Kunsten, Amsterdam.